God is getrouw

Jozua richtte ook twaalf stenen op in het midden van de Jordaan, op de plaats waar de voeten van de priesters hadden gestaan die de ark van het verbond droegen. (Jozua 4:9)

Nu we langzaam maar zeker uit de coronapandemie lijken te komen, is ook het terugblikken begonnen. Dat gaat met vuistdikke rapporten over wat er allemaal wel en vooral niet goed is gegaan. Iedereen vindt er wel wat van.

Hoe heb jij het beleefd? De impact was voor iedereen anders, en tegelijk ook voor een deel hetzelfde: elk leven werd in meer of mindere mate ingeperkt. Ik kan me voostellen dat je je zorgen maakte. Zorgen om je gezondheid of die van je naaste(n), dat je je eenzaam hebt gevoeld, of je zorgen hebt gemaakt over je baan, je financiële situatie.

Hoe heb je God ervaren in deze tijd? Kun je terugkijken en zien dat Gods hand hierin is geweest? Misschien herken je dat we zo vaak geneigd zijn bij God aan te kloppen als we tegen een probleem aanlopen, maar ook zo gauw weer verder gaan met ons leven als Hij de weg gebaand heeft, tot we op een volgend obstakel stuiten.

Het volk van Israël kende vele obstakels op hun weg naar het beloofde land, en de laatste was het oversteken van de rivier de Jordaan. Het verhaal hoe God een weg baant door de rivier is al heel bijzonder, maar ook de opdracht die ze meekrijgen: ze moeten 12 stenen meenemen en die aan de overkant opbouwen als een gedenkteken. Maar ook in de rivier zelf stapelen ze 12 stenen op, als herinnering aan wat God heeft gedaan. Dat Hij dwars door de omstandigheden, de moeilijkheden heen brak. Hij nam de moeilijkheden niet weg, die rivier was er immers nog, maar Hij leidde hen er dwars doorheen. Kun jij ook zo kijken naar de afgelopen periode? Kun jij zien hoe Gods hand middenin de situatie was, hoe Hij je door dit proces heeft heengeleid, dat Hij erbij was, in alle omstandigheden?

Laten we niet te snel weer verder trekken, maar stilstaan bij wat Hij voor ons heeft betekend, en onze dankbaarheid uitspreken voor Zijn trouw, die nimmer faalt.

Martijn