Wie ben ik, wie ben jij, wie zijn we samen?

En de menigte van hen die geloofden, was een van hart en een van ziel; en niemand zei dat iets van wat hij bezat, van hemzelf was, maar alles hadden zij gemeenschappelijk. Handelingen 4:32

Als iemand bovenstaande tekst aan je voorschotelt, wat is dan het eerste dat je denkt? Neem eens tijd om, voordat je verder leest, eerlijk je hart te onderzoeken wat deze tekst in jou oproept…

Bij mij roept het namelijk een “ja, maar..” reactie op. Alsof de tekst op zichzelf een aanval is op mijn manier van leven. Immers, in onze maatschappij is eenheid vaak ver te zoeken, en zijn we er erg op gericht om goed te definiëren wat precies van jou is, en wat precies van mij is. Het ikke, ikke, ikke principe zit er van jongs af aan al in. 

Hoe zou het zijn geweest om zo te leven? Hoe is het om één van hart en één van ziel met anderen samen te leven. Ik worstel daarmee, met het begrip eenheid en met het openstellen van mijn hart voor anderen. Hoe moet dat dan, hoe werkt dat, hoe heeft God dat bedacht? We zijn zo gewend om zondag bij elkaar te komen, ons ‘programma te draaien’ en weer naar huis te gaan. Hoe vaak laat je iemand echt diep doordringen in je hart en kun je zeggen dat je een van hart en een van ziel was met iemand uit de gemeente? Ik heb geen idee hoe het moet, maar ik weet wel dat ik niet wil dat het blijft zoals het is, het leven op mijn eilandje brengt me geen vervulling. In Johannes 17 lezen we dat Jezus er intens naar verlangde dat wij één zouden zijn. Hij heeft er Zijn heerlijkheid voor gegeven zegt Hij. Ons jaarthema geeft aan dat we eensgezind op zoek willen naar Gods heerlijkheid. Wat is dan die heerlijkheid die Hij gegeven heeft, en hoe zorgt het ervoor dat wij samen één zijn? 

Wil je met mij de uitdaging aan gaan om jezelf wat vaker helemaal aan iemand te laten zien en om elkaar op die manier uit te dagen om invloed te hebben in elkaars leven? Doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor Jezus.

Ilka