Spreken en zwijgen

Een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken. Prediker 3 : 7

We leven in een tijd waarin het belangrijk is dat je overal over mee kunt praten en je mening over kunt geven. Soms heb je van die gesprekken waarin iemand begint met een verhaal te vertellen, vertelt de volgende zijn verhaal en zo gaat dat verder. Dat noemen we een “happy dubbele monoloog”. Soms stellen we de gesloten vraag aan de ander: Alles goed? en schrikken we als iemand dan nee zegt of aarzelt, omdat we dan het gesprek aan moeten gaan. 

Voordat je het in de gaten hebt wordt het een verzameling stoere verhalen bij elkaar. Hebben we dan een gesprek? Nee! Is het leuk? Nee!

De enige oplossing om dit te doorbreken is zwijgen en vragen stellen, pas dan kom je tot een echt gesprek. Gelukkig gebeurt dat ook regelmatig in een gesprek. Als je zo’n vier uur bij elkaar zit, dan zijn de stoere verhalen na twee uur echt wel op.

Ik mag nog meer leren in mijn relaties en situaties te zwijgen, dat betekent niet niets zeggen, maar dat betekent de ander de kans geven zijn of haar verhaal te vertellen, interesse te tonen en zo een echt gesprek te krijgen. 

En vooral als je gaat vragen naar het waarom van dingen zal je verrast staan van de diepte en inhoud van de gesprekken.

Laten we zo de vakantietijd in gaan. We zullen zeker mensen ontmoeten die hun verhaal kwijt willen. Laten we naar ze luisteren en het gesprek met ze aangaan.

Een spraakzame vakantie toegewenst!

Jan Jaap